چن روزه دوباره خیلی تنهایو نبودنتو حس میکنم کاش پیشم بودی کاش میشود یه بار دیگه ببینمت

بابایی خهیلی نبودنت سخته ولی اگه صد سال دیگه بگذره از سفرت بازم من دوست دارم بازم عاشقتم

بازم تو عشقمی تو وجدمی تو همه کسمی بابابیی خیلی دوست دارم با جرات میگم بیشتر از گذشته

انتظار واژه ی غریبی است ...

واژه ای که روزها یا شایدم ماههاست که با آن خو گرفته ام.

که چه سخت است انتظار

هر صبح طلوعی دیگر است بر انتظارهای فرداهای من!

خواهم ماند تنها در انتظار تو

چرا نوشتم در برگ تنهاییم برای تو، نمیدانم؟

شاید روزی بخوانند بر تو، عشق مرا ...

می دانم روزی خواهی آمد، می دانم ...

گریان نمی مانم، خندانم!

برای ورودت ای عشق.

من از خدا خواستم،
نغمه هاي عشق مرا به گوشت
برساند تا   لبخند مرا
هرگز فراموش نکني و

ببيني که سايه ام به
دنبالت است تا هرگزنپنداري تنهايي.
ولي اکنون تو رفته اي ،
من هم خواهم رفت
فرق رفتن تو با من اين
است که من شاهد رفتن تو هستم

اين نيز بگذرد....مثل همه ي اتفاقات خوب و بد زندگي...مثل همه دوست داشتنها که در ته صندوق خاک خورده زمان مخفي شد و گردي از فراموشي پوشاندش....اين نيز بگذرد....مثل همه اشکهايي که در انزوا ريخته شد و هيچ کس نفهميدشان....اين نيز بگذرد مثل همه بغض هايي که بي پروا گره کور خوردند و هيچ دست مهرباني هرگز بازشان نکرد....اين نيز بگذرد مثل گذر تلخ ثانيه ثانيه هاي تنهايي و بيقراري و دلتنگي براي اويي که ميداني بايد تنهايش بگذاري ....اين نيز بگذرد مثل زندگي

دل شكسته ام را داد

 بر باد

 تو نيستي كه ببيني چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاريست چگونه عكس تو در برق شيشه ها پيداست

  چگونه جاي تو در جان زندگي سبزاست هنوز پنجره بازست ...

 كاج بلند ، كنار باغچه ، زير درختها ، لب حوض درون آيينه پاك آب مي نگرند !

 است طنين شعر نگاه تو در ترانه من ! چه نيمه شبها كه از پاره هاي ابر سفيد بر روي لوح سپهر تو راچنان

 كه دلم خواسته است ساخته ام چه نيمه شبها وقتي ابر بازيگرهزار چهره به هر لحظه مي كند ترسيم به

چشم  همزدني ميان آنهمه صورت تو را شناخته ام به خواب مي ماند ، به خواب ... تنها به خواب مي ماند!

 مي گويم    تونيستي كه ببيني چگونه از ديوار جواب مي شنوم تو نيستي كه ببيني چگونه دور از تو به

روي هرچه دراين خانه هست غبار سرد اندوه بال گسترده است تو نيستي كه ببيني دل رميده من به جز

 ياد تو همه چيز را رهاكرده است غروبهاي غريب در اين رواق نياز پرنده ساكت و غمگين ستاره بيمار ...

دو چشم خسته من دراين اميدعبث همچودوشمع سوخته جان هميشه بيدار است !

                                                  تو نيستي كه ببيني ... تو نيستي كه ببيني !

امروز وقتي دلتنگ لحظه هاي نبودنت بودم ، وقتي لبريز شده بودم از نبودنهاي بي دليل !!!

ما چه ساده به هم پيوند زده بوديم ثانيه هامان را ...... به سادگي ......

وای باورش سخته من که اصلا تحمل دوری بابا رو نداشتم الان یه ساله

بابا رو ندیدم وای بابایی دارم دیوونه میشم پارسال یه همچین شبی فکر

نمیکردم امسال این موقع نباشی دلم خیلی گرفته همه دنبال اینن که

مراسم فردا رو برگذار کنن ولی من اومدم تو اطاقم و دارم به این فکر

میکنم که چقد تنهام و چقد بعد از تو ضربه خوردم بابایی این که یه ساله

ولی اگه صد ساله دیگه هم از سفرت بگذره بازم یادت تو فکرو ذهن من

میمونه بابایی به اندازه تکتک ستاره های اسمون دوست دارم خدایا

کمکم کن بتونم با فردا راحت کنار بیام

امشب به ياد تک تک ِ شب ها دلم گرفت

در اضطراب کهنه ي غم ها ، دلم گرفت 

انگار بغض تازه اي از نو شکسته شد

در التهاب ِ خيس ِ ورق ها ، دلم گرفت !

از خواندن تمام خبر ها تنم بسوخت ...

از گفتن تمام غزل ها دلم گرفت ...

اينجا منم و خاطره هايي تمام تلخ

اقرار ميکنم درآمدم از پا ... دلم گرفت ...

آن دم که تنگ شدند نفس ها دلم گرفت

ازين که باز تو نيستي کنار من

ازين که باز خسته و تنها ... دلم گرفت

تکرار مي کنم اين سطرهاي کهنه را ...

تکرار مي کنم که خدايا !! دلم گرفت !!

پارسالو میکشیدم که کاش امسالم بابا بود ولی حیف که حسرت هیچ

وقت ادمو به ارزوهاش نمیرسونه فقط یه هفته به اولین سالگرد سفر

بابا مونده ولی من هنوز نتونستم با نبودنش کنار بیام هنوزم منتظرم تا در

بزنه و برم درو براش باز کنم ولی حیف که تمام اینا فقط تا همیشه برام

مثه ارزو میمونه

نزدیکه جشنه تولدمه پارسال این موقع بابایی پیشم بود ولی امسال این

موقع فقط خاطراتش باهامه دلم میخواست امسال تولدم نباشم ولی

نشد واز شانس بد هنوز هستم کاش تو این چند روز پایانی برم ونباشم

تا خاطرات تلخ گذشته و خاطره پارسال شب تولدم واون کادوی قشنگ

بابا که حالا شده واسم یه یادگاری بزرگ ودوست داشتنی رو نبینم

بابایی دلم خیلی برات تنگه به اندازه همه دنیا دوست دارم

                                فرق محنت را ندانم از محبت

غم در وجودم شعله می زند و من می سوزم از درون  و کسی نمی بیند

سوختنم را٬ویرانیم را.

دیگر ناامید و خسته ام.نمی دانم  در کدامین نیمه شب محو خواهم شد.

ناتوانم

٬دیگر رمقی برای گذر کردن از تاریکی های شب را ندارم و سپیدی روز مرا امیدی نمی بخشد.ناامیدم ولی امید رهایم نمی کند یارب

نشسته بود روي زمين و داشت يه تيكه هايي رو از روي زمين جمع مي كرد. بهش گفتم: كمك نمي خواي؟

گفت نه.

گفتم: خسته مي شي بذارخوب كمكت كنم ديگه.

گفت: نه خودم جمع مي كنم.

گفتم:حالا تيكه ها چي هست؟بد جوري شكسته معلوم نيست چيه؟

نگاه معني داري كرد و گفت:قلبم. اين تيكه هاي قلب منه كه شكسته. خودم بايد جمعش كنم.

بعدش گفت : مي دوني چيه رفيق؟آدماي اين دوره زمونه دل داري بلد نيستن. وقتي مي خواي يه دل پاك و بي ريا رو به دستشون بسپري هنوز تو دستشون نگرفته ميندازنش زمين و مي شكوننش.

ميخوام تيكه ها ش رو بسپرم به دست صاحب اصليش اون دل داري خوب بلده.

ميخوام بدم بهش بلكه اين قلب شكسته خوب شه.آخه مي دوني اون خودش گفته كه قلبهاي شكسته رو خيلي دوست داره.

تيكه هاي شكسته ي قلبش رو جمع كرد و يواش يواش ازم دور شد. و من توي اين فكر كه چرا ما آدما دل داري بلد نيستيم موندم.

دلم مي خواست بهش بگم خوب چرا دلت رو مي سپردي دست هر كسي؟

انگاري فهميد تو دلم چي گفتم. بر گشت و گفت: دلم رو به دست هر كسي نسپردم اون براي من هر كسي نبود. گفت و اين بار رفت سمت دريا.

سهمش از تنهايي هاش دريايي بود كه رازدارش بود

خدایا کمکم کن حس میکنم خیلی ازت دور شدم خدایا خودت کمکم کن

این دفعه برخلاف همیشه تپش سایه را با حرفهای دلم نقاشی می کنم حرفهایی که بایستی گفته می شد ولی آدم های زیادی آن ها را باور ندارند!

گاهی آدم ها انقدر تو اقیانوس زندگی شون غرق می شوند

بدون اینکه فکر کنند شنا کردن را بلدند یا نه؟

یا اینکه شروع به دویدن می کنند بدون اینکه به مقصد شون فکر کرده باشند ویا...

نمی دانم از چی باید حرف بزنم

اما تنها چیزی که ذهنم را مشغول کرده اینه که چرا

اعتقادات آدم ها می لرزه و یا اینکه جا خالی می کنند؟

چرا خودمون رو گم می کنیم و هیچ تلاشی برای پیدا کردن خودمون نمی کنیم ؟؟؟

ای کاش می شد فریاد زد تا یادمون بیاد کی بودیم و به کجا باید بریم...